Zenon Alojzy Kosidowski

Zenon Alojzy Kosidowski (1898–1978) był polskim pisarzem, eseistą i poetą, urodzonym w Inowrocławiu. Ukończył Gimnazjum Klasyczne w Poznaniu i służył w armii pruskiej, po czym zdezerterował, by wziąć udział w powstaniu wielkopolskim. Studiował na Uniwersytecie Poznańskim i UJ, gdzie ukończył germanistykę i polonistykę. Współredagował czasopismo ekspresjonistów Zdrój (1919–1920). W 1919 zadebiutował na jego łamach jako poeta i zamieszkał w Poznaniu. Następnie pracował jako polonista w łódzkiej szkole średniej. Od 1928 do 1939 był redaktorem i dyrektorem poznańskiej rozgłośni Polskiego Radia, a w latach 1933–1938 prezesem Związku Zawodowego Literatów Polskich w Poznaniu i inicjatorem cotygodniowych Czwartków Literacko-Artystycznych.

Po wybuchu II wojny światowej dotarł do Portugalii, a następnie przebywał w USA (1939–1951), gdzie wykładał historię kultury polskiej na uniwersytecie w Los Angeles (1945–1949). Redagował w USA Tygodnik Polski (1942–1943), a od 1950 redagował pismo Poland of Today dla ambasady RP w Waszyngtonie.

W 1922 opublikował tomik poetycki Szalony łowca, w 1928 napisał rozważania pt. Artystyczne słuchowisko radiowe, a w 1931 – fakty i złudy. Napisał także Poemat o Stanisławie Wysockiej (1930) i dramat Pożar (1927). Po powrocie do kraju (1951) pisał zbiory szkiców popularnonaukowych o dziejach starożytnych cywilizacji i kultur, m.in.: Gdy słońce było bogiem (1956), Królestwo złotych łez (1960), Opowieści biblijne (1963, 1968), Rumaki Lizypa (1965), Opowieści ewangelistów (1979).

W swoich dwóch książkach Opowieści biblijne i Opowieści ewangelistów przedstawiał biblijne wydarzenia w krytycznym i sceptycznym świetle, nie kwestionując jednak historyczności wielu postaci, w tym Jezusa z Nazaretu. Jego utwory były tłumaczone na wiele języków. Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B 35-7-9).