Stanisław Łuczak
Biografia
Stanisław Łuczak urodził się 4 kwietnia 1912 roku w Inowrocławiu. W wieku 16 lat rozpoczął naukę malarstwa dekoracyjnego i polichromii u Leona Drapiewskiego w Bydgoszczy; następnie w latach 1937–1939 studiował u Karola Mondrala, Jana Wronieckiego i Stanisława Kugliny w Instytucie Sztuk Pięknych w Poznaniu.
Od 1937 roku był asystentem profesora Józefa Kostrzewskiego w Instytucie Prahistorycznym Uniwersytetu Poznańskiego. Brał udział w ekspedycji archeologicznej w Biskupinie oraz w badaniach innych stanowisk w Wielkopolsce.
W czasie okupacji pracował w biurach technicznych fabryk amunicji w Poznaniu, a następnie został zesłany na roboty do głąb Rzeszy. Po wojnie wrócił na Uniwersytet Poznański i kontynuował pracę w Instytucie Badań Starożytności Słowiańskich, a później w Kierownictwie Badań nad Początkami Państwa Polskiego, a następnie w Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN, gdzie pracował aż do przejścia na emeryturę w 1968 roku.
Jako artysta tworzył w wielu technikach i wystawiał w Polsce i za granicą; był członkiem Oddziału Bydgoskiego Związku Polskich Artystów Plastyków od 1945 roku. Jego prace znajdują się w wielu muzeach, w tym w Muzeum Narodowym w Warszawie, Krakowie oraz w kolekcjach zagranicznych w Moskwie, Pradze, Stralsundu i Frankfurcie, a także w zespołach skandynawskich i w Stanach Zjednoczonych.
W dziedzinie archeologii prowadził kronikarstwo: drzeworyty i rysunki dokumentujące wykopaliska oraz rekonstrukcje obiektów opartych na dokumentacji archeologicznej. Pod jego kierunkiem pracowało wielu rysowników; jako rzeźbiarz–archeolog współpracował z muzeami w Inowrocławiu i Toruniu.
W 1979 roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 9 września 1980 roku; pochowany został na cmentarzu pw. Św. Mikołaja w Inowrocławiu.
W życiu prywatnym był synem Wincentego i Józefy Lewandowskiej. Miał troje dzieci: Wojciecha, Przemysława i Sławę.