Maria Borucka-Arctowa
Biografia
Maria Borucka-Arctowa urodziła się w Inowrocławiu 12 stycznia 1921 roku. Jej ojciec był urzędnikiem państwowym; w 1922 rodzina przeniosła się do Wilna.
W 1938 roku rozpoczęła studia na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, które przerwała wojna; w trakcie II wojny światowej kontynuowała naukę i uzyskała dyplom w 1946 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim.
W latach 1946–1950 uczestniczyła w Konwersatorium Naukoznawczym i pracowała w redakcji Życia Nauki. W 1947 została asystentem w Katedrze Teorii i Historii Filozofii Prawa na Wydziale Prawa UJ, kierownikiem katedry był Jerzy Lande. W 1950 obroniła rozprawę doktorską pod tytułem Zagadnienia funkcjonalizmu w teorii prawa.
W 1957 opublikowała Prawo natury jako ideologia antyfeudalna. W 1958 została kandydatem nauk, a w 1959 docentem w katedrze Teorii Państwa i Prawa UJ. W 1968 uzyskała profesurę na UJ i była pierwszą kobietą-profesor na wydziale prawa w Polsce. W 1978 otrzymała tytuł profesora zwyczajnego.
Była stypendystką British Council (1947–1948), Fundacji Forda (1958), Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (1967 i 1982) i Fundacji Heinricha Hertza (1980).
Od 1970 kierowała Zespołem Badań nad Świadomością Prawną Społeczeństwa Polskiego w Instytucie Państwa i Prawa PAN (później Instytut Nauk Prawnych PAN). Pełniła funkcje dziekana Wydziału Prawa i Administracji UJ i kierowniczki Zawodowego Studium Administracyjnego; była także kierowniczką pierwszej w Polsce Katedry Socjologii Prawa na UJ, którą kierowała do 1991 r. W latach 1987–1990 była członkinią Rady Legislacyjnej.
Była członkinią Komitetu Badań Naukowych, Polskiego Towarzystwa Socjologicznego i Polskiego Towarzystwa Nauk Politycznych; wchodziła w skład redakcji miesięcznika Państwo i Prawo.
Zmarła w Krakowie i pochowana na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty (kwatera XCII-2-5).