Lucjan Jagodziński
Biografia
Lucjan Jagodziński urodził się 7 grudnia 1894 w Inowrocławiu w zaborze pruskim jako syn Jana i Anny z Dobiejowskich. Uczęszczał do miejskiego gimnazjum. Od 1909 należał do Towarzystwa Tomasza Zana, od 1913 był jego lokalnym wiceprzewodniczącym. Zorganizował też i prowadził drużynę skautową. W 1914 zdał maturę.
Po wybuchu I wojny światowej został wcielony do armii cesarskiej. Walczył na frontach zachodnim i tureckim w stopniu podoficera artylerii. Awansował na stopień kadeta oficera.
Po wybuchu powstania wielkopolskiego organizował oddziały polskie. Brał udział w walkach o Inowrocław 2 stycznia 1919. Osobiście aresztował mieszkańców współpracujących z armią niemiecką, doprowadzając do ich internowania w Szczypiornie. Od 6 stycznia 1919 służył w II baonie w Inowrocławiu, następnie w stopniu ogniomistrza podchorążego w 6. baterii 2. Pułku Artylerii Ciężkiej Wielkopolskiej w Poznaniu, od października podporucznik artylerii. W grudniu został przeniesiony do dowództwa XV Brygady Artylerii.
Jako młodszy oficer baterii i oficer łączności brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Dowodził baterią odpowiedzialną za zniszczenie mostu przez Berezynę 6 lipca 1920, co osłabiło bolszewicki pościg. W walkach pod Berdyczowem był dowódcą plutonu.
Od czerwca 1921 był oficerem 1. baterii 15. Pułku Artylerii Ciężkiej. Awansowany 1 czerwca 1919 na porucznika artylerii, 1 lipca 1923 na kapitana artylerii. W 1928 odbył kurs w Szkole Strzeleckiej Artylerii w Toruniu. W latach 1929–1932 był instruktorem, dowódcą baterii szkolnej, administratorem ip.o.kwatermistrza. Był też instruktorem w Szkole Podoficerów Zawodowych Artylerii w Toruniu. W 1935 ukończył kurs wywiadowczy w Oddziale II Sztabu Głównego. W 1936 odbył staż w samodzielnym referacie Niemcy oraz kurs w zakresie problematyki konsularnej w polskim MSZ. Od 1 października 1936 pracował jako wywiadowca w Essen i Düsseldorfie, zdobywając informacje na temat koncernów Krupp i Rheinmetall.
Po wybuchu II wojny światowej do lutego 1940 przebywał w Brukseli. Następnie był komendantem Szkoły Podoficerów Artylerii w obozie w Camp de Coëtquidan we Francji. Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii był referentem w Komendzie Obozu Wojsk Polskiego w Douglas, następnie zastępcą dowódcy i dowódcą kolumny zaopatrzenia. W latach 1941–1943 był wykładowcą w Szkole Oficerów Wywiadu w Londynie i Glasgow. Awansowany na majora artylerii 1 stycznia 1943. Od 1 czerwca 1944 był oficerem wywiadowczym Oddziału Informacyjnego 2 Korpusu Polskiego we Włoszech.
Od 31 marca 1945 do 31 lipca 1945 oddelegowany do pracy ośrodku interrogacji jeńców niemieckich przy dowództwie amerykańskiej 5 Armii. W 1947 wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Po demobilizacji mieszkał w Londynie, pracując jako urzędnik pocztowy.
Należał do Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, współpracował z Instytutem Polskim i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie. W latach 1963–1968 był wiceprzewodniczącym Prezydium Rady Zjednoczenia Polskiego w Wielkiej Brytanii. Zmarł w Londynie 27 sierpnia 1968. Pochowany na Cmentarzu North Sheen.
Był żonaty z Zofią Renatą zd. Ossowską. Mieli dwie córki Anna (ur. 1937) i Ewa Zofia (ur. 1939).