Juliusz Remigiusz Prandecki

Juliusz Remigiusz Prandecki urodził się 1 października 1928 roku w Inowrocławiu, w wielodzietnej rodzinie patriotycznej. Podczas II wojny światowej należał do Szarych Szeregów i był żołnierzem Armii Krajowej, uczestnicząc w powstaniu warszawskim.

W 1947 zamieszkał w Szczecinie. W 1952 uzyskał dyplom inżyniera architekta na Wydziale Architektury Szkoły Inżynierskiej. Studia magisterskie kontynuował na Politechnice Gdańskiej, a studia podyplomowe na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

W okresie PRL angażował się w działalność opozycyjną. W 1956 brał udział w demonstracji w Nowym Sączu przeciwko działaniom władz podczas Czerwca 1956 oraz w zbiórce pieniędzy na ofiary wydarzeń w Poznaniu. Brał udział w strajkach w sierpniu 1980, przewodniczył Komitetowi Strajkowemu w Przedsiębiorstwie Budownictwa Ogólnego. Od marca 1980 był członkiem Wolnych Związków Zawodowych Pomorza Zachodniego. Od września 1980 należał do Solidarności, był delegatem na I Zjazd NSZZ Solidarność w Gdańsku Oliwie. Był delegatem do MKR w Szczecinie, a w 1981 delegatem na I WZD Regionu Pomorze Zachodnie. Po 1981 był czynnym działaczem podziemia solidarnościowego. Współzałożył podziemne pisma Od Dołu (1982) i Nadodrze (1983), zajmował się pisaniem artykułów, dostawą sprzętu i materiałów poligraficznych, organizowaniem druku we własnym mieszkaniu oraz kolportażem. Organizował pomoc dla osób represjonowanych i ich rodzin, ukrywał Grzegorza Durskiego, stoczniowca, członka Solidarności, uczestnika strajku w Stoczni Szczecińskiej poszukiwanego przez władze. W związku ze swoją działalnością był inwigilowany, zatrzymywany i rozpracowywany przez aparat wywiadowczy, a w 1982 został zwolniony z pracy.

Od 1959 był członkiem, a w latach 1991–2001 prezesem Stowarzyszenia Architektów Polskich w Szczecinie.

Został pochowany 28 grudnia 2016 na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kw. 45A-10-5).