Jan Michał Piechocki
Biografia
Urodził się 30 sierpnia 1899 r. w Inowrocławiu. Był synem Wacława, kupca i Anny z domu Szpek. Uczył się w Gimnazjum Klasycznym w Gnieźnie, dokąd przenieśli się jego rodzice. Po uzyskaniu w 1919 r. matury podjął studia filologii polskiej na Uniwersytecie Poznańskim.
W dwudziestoleciu międzywojennym w 1924 r. uzyskał prawo nauczania języka polskiego w szkołach średnich. Pracował początkowo w Państwowym Gimnazjum Humanistycznym w Środzie Wielkopolskiej (1925–1928), a potem w Bydgoszczy - w Państwowym Gimnazjum Humanistycznym (1928–1931) i Państwowym Gimnazjum Klasycznym (1931–1939). W 1926 r. uzyskał na Uniwersytecie Poznańskim stopień doktora filozofii. W latach 1930–1931 przebywał jako stypendysta Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w Szwajcarii i Francji, gdzie był słuchaczem Instytutu Jean-Jacques Rousseau w Genewie oraz wizytował szkoły francuskie w Paryżu i w Normandii.
Pracę w szkole łączył z czynną działalnością społeczną. Współpracował z prasą bydgoską i poznańską, był stałym recenzentem teatralnym i omawiał w miejscowej prasie nowości wydawnicze. Na łamach Wici ogłosił programowy artykuł Do czego możemy, do czego powinniśmy dążyć, w którym wyjaśnił i zinterpretował zadania i cele stojące przed bydgoskim regionalizmem. Jako członek zarządu bydgoskiej Rady Artystyczno-Kulturalnej kierował literacką sekcją radiową Rozgłośni Pomorskiej Polskiego Radia w Bydgoszczy, wygłaszając w latach 1936–1939 cykle odczytów o literaturze i teatrze oraz tradycjach regionalnych Wielkopolski.
Wśród opracowań naukowych wydanych w dwudziestoleciu międzywojennym znalazła się m.in. Norwidowska koncepcja sztuki-pracy (1929).
Okupacja niemiecka: przeżył ją w Bydgoszczy; dwukrotnie internowany, odmówił podpisania niemieckiej listy narodowej. Po wojnie opisywał przeżycia w bydgoskiej prasie. Po wyzwoleniu w 1945 r. brał udział w normalizacji życia, pełniąc funkcje kierownicze i dydaktyczne w Bydgoszczy, a także prowadząc zajęcia z historii literatury i kultury oraz działania w Towarzystwie Uniwersytetów Robotniczych. Od 1952 r. objął stanowisko redaktora i kierownika działu kulturalno-oświatowego Ilustrowanego Kuriera Polskiego i od 1960 r. poświęcił się wyłącznie pracy dziennikarskiej. Pisał liczne artykuły, felietony i recenzje, a także pracę popularnonaukową Jan Kasprowicz.
W polityce działał w Stronnictwie Demokratycznym, obejmując liczne stanowiska i będąc aktywnym członkiem rad miejskich i wojewódzkich. Zmarł 6 września 1978 r. w Bydgoszczy; pochowano go na Nowofarnym. Jego imieniem nazwano ulicę na osiedlu Przylesie w Fordonie, a w latach 2017–2019 rozważano zmianę patrona ulicy.