Henryk Fryderyk Hoyer
Biografia
Henryk Fryderyk Hoyer urodził się 26 kwietnia 1834 roku w Inowrocławiu i zmarł 3 lipca 1907 roku w Warszawie. Był polskim lekarzem, histologiem i embriologiem oraz profesorem Szkoły Głównej Warszawskiej i Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Był autorem pierwszego podręcznika histologii w języku polskim (1862).
Od 1853 roku studiował medycynę na Uniwersytecie we Wrocławiu i Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie. Tytuł doktora medycyny otrzymał w 1857 roku po obronie dysertacji De tunica mucosa narium structura. Podczas studiów w Berlinie słuchał wykładów Rudolfa Virchowa i Johannesa Müllera; jego kolegą był Ernst Haeckel. W 1858 został asystentem Karla Reicherta na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1859 z rekomendacji Reicherta został adiunktem w Akademii Medyko-Chirurgicznej w Warszawie, a następnie profesorem nadzwyczajnym i w 1862 profesorem zwyczajnym embriologii i histologii w Szkole Głównej. Po 1869 roku, gdy Szkoła Główna została przekształcona w Cesarski Uniwersytet Warszawski, musiał ponownie przeprowadzić przewód doktorski. Na Uniwersytecie Warszawskim pracował do 1894 roku z powodu choroby wzroku; pod koniec życia stracił wzrok.
Publikował około 100 prac w języku polskim, rosyjskim i niemieckim. Pod jego kierunkiem ukazały się polskie przekłady podręczników Hermanna, Dondersa i Vierordta. W 1876 roku opisał zespolenia tętniczo-żylne (kłębki Hoyera). Opracował pierwszy w języku polskim oryginalny podręcznik histologii (Histologia ciała ludzkiego). Jako pierwszy na ziemiach polskich założył hodowlę bakterii chorobotwórczych. Należał do pierwszych w Polsce zwolenników teorii ewolucji. Członek założyciel i prezes Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego, redaktor naczelny Tygodnika Lekarskiego. Jego uczniami byli Józef Nusbaum-Hilarowicz, Edward Strasburger, Zygmunt Laskowski, Wacław Mayzel, Kazimierz Kostanecki; z pracownią Hoyera związani byli Teodor Dunin, Zygmunt Kramsztyk, Władysław Matlakowski i Józef Peszke. W 1884 roku uczniowie i współpracownicy Hoyera zorganizowali jubileusz i wydali księgę pamiątkową z okazji dwudziestopięciolecia jego pracy naukowej. Był odznaczony Orderem św. Stanisława i Orderem św. Anny II klasy; członek Akademii Umiejętności (1895), doktor honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego (1900) i Leopoldina. Z małżeństwa z Ludwiką Werner miał syna Henryka Ferdynanda Hoyera (1864–1947). Zmarł 3 lipca 1907 roku w Warszawie. Pochowany jest na cmentarzu ewangelicko-augsburskim (aleja C, grób 64). W Inowrocławiu w miejscu rodzinnego domu wmurowano w 1962 roku tablicę pamiątkową.